Kutaisi i Adżaria – dziedzictwo i Morze Czarne

Batumi to wydech Gruzji: palmy, siedmiokilometrowy nadmorski bulwar, secesyjne fasady i panorama fantazyjnych wież. Ruchoma stalowa rzeźba Ali i Nino obejmuje się i rozstaje co kilka minut nad portem. Na klifie na północ od miasta Ogród Botaniczny piętrzy nad morzem subtropikalne lasy z całego świata. Dodaj targi rybne, adżarskie chaczapuri i długie zachody słońca, a Morze Czarne zasłuży na miano riwiery.

Za plażami Batumi wznosi się inna Adżaria: deszczowe góry, gdzie kamienne mosty z czasów osmańskich przerzucone są nad rwącymi rzekami, a wioski czepiają się zboczy zielonych jak herbata. W Khulo maleńka kolejka linowa przecina cały wąwóz — jeden z najbardziej nieprawdopodobnych dojazdów do pracy w Europie. Wodospady, wysokogórskie pastwiska i przełęcz Goderdzi dopełniają krajobraz, który nie mógłby bardziej różnić się od wybrzeża oddalonego o dwadzieścia kilometrów. To zielone serce gruzińskich subtropików.

Gelati było Oksfordem średniowiecznej Gruzji: akademią założoną w 1106 roku przez króla Dawida Budowniczego, gdzie filozofowie tłumaczyli i nauczali pod złotymi mozaikami. Wielka mozaika Matki Bożej w głównym kościele przetrwała — jedna z najpiękniejszych na Kaukazie — obok warstw znakomitych fresków. Sam Dawid spoczywa pod kamieniem bramy, by każdy wchodzący przechodził nad swoim królem. To obiekt UNESCO i dla wielu podróżnych najbardziej poruszająca budowla zachodniej Gruzji.