5 dni (Kutaisi do Tbilisi) – zachód, południe i centrum

Gelati było Oksfordem średniowiecznej Gruzji: akademią założoną w 1106 roku przez króla Dawida Budowniczego, gdzie filozofowie tłumaczyli i nauczali pod złotymi mozaikami. Wielka mozaika Matki Bożej w głównym kościele przetrwała — jedna z najpiękniejszych na Kaukazie — obok warstw znakomitych fresków. Sam Dawid spoczywa pod kamieniem bramy, by każdy wchodzący przechodził nad swoim królem. To obiekt UNESCO i dla wielu podróżnych najbardziej poruszająca budowla zachodniej Gruzji.

Jaskinia Prometeusza to podziemna katedra zachodniej Gruzji: 1,4 km galerii ociekających stalaktytami, kamiennymi kurtynami i kalcytowymi basenami, dyskretnie podświetlonych. Trasa kończy się, jeśli poziom wody pozwala, rejsem łodzią podziemną rzeką — rzadkie przeżycie w skali świata. Temperatura to stałe 14 stopni, mile widziane w każdy letni dzień. To największa udostępniona jaskinia kraju i naprawdę to czuć.

W XII wieku budowniczowie królowej Tamary wykuli w klifie nad Mtkwari całe miasto: trzynaście pięter mieszkań, kaplic, refektarzy i piwnic na wino, dom tysięcy mnichów. Późniejsze trzęsienie ziemi rozcięło górę, odsłaniając plaster miodu, po którym dziś się wspinasz. Freski złotego wieku Gruzji wciąż jaśnieją w skalnym kościele Zaśnięcia. Wędrówka tunelami i schodami, z jaskółkami krążącymi nad doliną, przypomina wejście w legendę, która okazała się prawdą.

Uplisciche było stare już wtedy, gdy nadeszło chrześcijaństwo: całe miasto sal, sanktuariów, piwnic na wino i teatru wykute w piaskowcowym grzbiecie nad Mtkwari, zamieszkane od początku pierwszego tysiąclecia p.n.e. Karawany Jedwabnego Szlaku poiły tu konie, a pogańscy kapłani czytali wróżby w osmalonych dymem komnatach. Między jaskiniami wędruje się swobodnie, wspinając do bazyliki wieńczącej skałę. Zachód słońca barwi całe zbocze na miodowo.

Tbilisi układa 1500 lat historii w jedno spacerowe miasto nad rzeką: perskie kopuły łaźni, rzeźbione drewniane balkony, sowiecka aleja i szklany most — wszystko pod twierdzą Narikala. Siarkowe źródła dały miastu nazwę i wciąż parują w dzielnicy Abanotubani. Kolejka linowa, pchli targ, podwórkowe kawiarnie i bary z naturalnym winem opowiadają każde inną epokę. Niewiele stolic tak hojnie nagradza zwykłe włóczenie się.