Kapadocja

Kapadocja jest dziełem dwóch wulkanów i kilku milionów lat erozji. Popiół osiadł w miękki tuf, miejscami przykrył go twardszy bazalt, a resztę zrobiły wiatr i woda — zostawiając stożki, grzbiety i kominy, dzięki którym krajobraz jest nie do pomylenia z żadnym innym.

Ludzie wykuwają w tej miękkiej skale od tysiącleci. Wspólnoty bizantyjskie wydrążyły w urwiskach setki kościołów, a pokryte freskami kaplice Muzeum na wolnym powietrzu w Göreme, wpisanego na listę UNESCO, przechowują jedne z najlepszych malowideł ściennych X i XI wieku w Anatolii.

Kopano też w dół. Derinkuyu i Kaymaklı schodzą przez wiele poziomów, z szybami wentylacyjnymi, studniami, stajniami i toczonymi kamiennymi drzwiami — schrony na tyle duże, by przez wiele miesięcy pomieścić tysiące ludzi wraz z inwentarzem.