Ararat

Ararat wznosi się samotnie z równiny na 5137 metrów, bez sąsiedniego szczytu, który mógłby go pomniejszyć — dlatego wydaje się znacznie większy, niż wynikałoby to z jego wysokości, i dlatego od tysięcy lat przyciąga znaczenia. Księga Rodzaju umieszcza tu miejsce spoczynku arki, a szczyt jest centralnym symbolem ormiańskiej tożsamości, choć od 1921 roku leży w granicach Turcji.

Wejście jest raczej wysokogórskim trekkingiem niż wspinaczką techniczną. Większość zespołów pokonuje trasę z Doğubayazıt w cztery do sześciu dni, biwakując na około 3200 i 4200 metrach i atakując szczyt przed świtem; na końcową czapę lodową potrzebne są raki i czekan.

Wejście wymaga zezwolenia i licencjonowanego przewodnika, a warunki na górze zmieniają się szybko. Nagrodą, w pogodny poranek, jest horyzont obejmujący Armenię, Iran i całą wyżynę anatolijską, z cieniem szczytu rzuconym na równinę.