Klasztor Sumela

Sumela przywiera do pionowej ściany skalnej trzysta metrów nad doliną Altındere, w lesie tak wilgotnym i zielonym, że bliżej mu do Kaukazu niż do środkowej Anatolii. Tradycja datuje założenie klasztoru na IV wiek, a funkcjonował aż do wymiany ludności w 1923 roku.

Sercem zespołu jest kościół skalny, którego wnętrze i ściany zewnętrzne pokrywają freski nawarstwiane przez stulecia — bizantyjskie malowidła przemalowane w XVIII wieku, w dużej mierze uszkodzone przez rabusiów i pogodę w dekadach, gdy obiekt stał pusty.

Po latach zamknięcia z powodu prac zabezpieczających klasztor otwierano etapami. Samo podejście zapada w pamięć: strome ścieżki wśród buków i jodeł, a budynki pojawiają się i znikają we mgle, która wisi w tej dolinie przez znaczną część roku.