5 dni – Góry i południe

Niewiele obrazów mówi 'Gruzja' tak jak kościół Trójcy Świętej w Gergeti, stojący samotnie na 2170 m na tle lodowców Kazbeku. Sama trasa Gruzińską Drogą Wojenną to jedna z najpiękniejszych górskich dróg świata, obok twierdz, wąwozów i wysokiej kotliny Gudauri. W Stepancmindzie powietrze jest rzadkie, a światło zmienia się co minutę, więc każda wizyta daje inne zdjęcie. Czy przyjedziesz na dzień, czy zostaniesz na noc — to Kaukaz w najbardziej ikonicznym wydaniu i nigdy nie zawodzi.

Za Kazbegi kryją się dwie doliny, których większość odwiedzających nigdy nie widzi. Truso to szeroki, dziki korytarz mineralnych trawertynów, zrujnowanych wież i na wpół opuszczonych wiosek, pomalowany na pomarańczowo przez żelaziste źródła. Dżuta, na 2200 m, leży pod postrzępionymi turniami masywu Czauchi — gruzińskich 'małych Dolomitów' — z łąkowymi ścieżkami stworzonymi do niespiesznego wędrowania. Obie oferują wysoki Kaukaz bez tłumów: tylko konie, wiatr i ogromne widoki.

W Daszbaszi płaskowyż Calka nagle rozdziera się w zielony kanion, a szklany most w kształcie diamentu — z kawiarnią zawieszoną w samym środku — spina 240 metrów pustki. W dole wodospady spływają po omszałym bazalcie do turkusowej rzeki, do której schodzą piesze szlaki. Inżynieria zdumiewa, krajobraz jeszcze bardziej. To najnowszy cud Gruzji i już jeden z najchętniej odwiedzanych.

W XII wieku budowniczowie królowej Tamary wykuli w klifie nad Mtkwari całe miasto: trzynaście pięter mieszkań, kaplic, refektarzy i piwnic na wino, dom tysięcy mnichów. Późniejsze trzęsienie ziemi rozcięło górę, odsłaniając plaster miodu, po którym dziś się wspinasz. Freski złotego wieku Gruzji wciąż jaśnieją w skalnym kościele Zaśnięcia. Wędrówka tunelami i schodami, z jaskółkami krążącymi nad doliną, przypomina wejście w legendę, która okazała się prawdą.