Lahidż

Do Lahidżu dojeżdża się wąską drogą wykutą w zboczu wąwozu Girdiman, a sama jazda jest częścią doświadczenia. Wioska leży na około 1200 metrach, a jej domy zbudowano z rzecznego kamienia i drewna techniką zaprojektowaną tak, by pracowała podczas trzęsień ziemi.

Miedź obrabia się tu od co najmniej tysiąca lat. Główną brukowaną ulicę wypełniają warsztaty, w których rzemieślnicy wciąż ręcznie wyklepują tace, dzbany i kotły, zdobiąc je wybijanymi wzorami — tradycja ta figuruje na liście niematerialnego dziedzictwa UNESCO.

Mieszkańcy mówią po tacku, w języku irańskim wyraźnie odmiennym od azerskiego, a Lahidż ma własny średniowieczny system wodociągowy i kanalizacyjny, poprowadzony pod ulicami i wciąż działający.